Dzień przeminął szybko. Aren naburmuszony i zawstydzony dialogiem przy śniadaniu znikł gdzieś, by nie pokazywać się nikomu na oczy. Ariel jak rasowa niańka opiekował się trojaczkami, kiedy Reon spędzał czas z Aurorą, która przez ciężkie obrażenie nie była wstanie podnieść się z łóżka. Necro, co zresztą było jasne, nie przejął się zniknięciem króla. Rosę wciągnęła kolejna książka medyczna i zbytnio nie przejmowała się otoczeniem. Alvaro postanowił skorzystać z okazji.
-Co radzisz zadziałać? - zapytał demona w głowie. - Bierzemy się za Kyrie?
-Tak..to dobre posunięcie. szczególnie dlatego, że są w rozterce i rozsypce - zaśmiał się głos w jego głowie.
-Mam zamienić się w Arena? - zapytał dla pewności.
-Oczywiście... Zrób tak, aby straciła nadzieję - syknął bezlitośnie.
-Muszę tylko znaleźć tą dziewczynę - westchnął. - Dobra - skupił się i przymknął oczy. Jego ciało zaczęło się przemienić.
Wyszedł z pokoju jako Aren. Uśmiechy pokojówek i ukłony strażników utrwaliły go w przekonaniu, że przemiana się udała.

Tymczasem Kyrie poszła do swojej sypialni wypłakać się do poduszki. Aren miał inne kobiety, kochał się z nimi... z nią nie. Było jej smutno, czuła się taka bezradna. Wreszcie, kiedy już się uspokoiła chwyciła szczotkę i zaczęła przeczesywać długie i białe, jak śnieg włosy.
-Mogę być tylko fryzjerką.. - szepnęła do siebie i nie przerywała czesania.
-Kyrie, mogę zająć Ci chwilkę? - w drzwiach stanął Aren.
-Heh? - odwróciła się trochę z lekkim żalem. - Czemu mi nie powiedziałeś? Wcześniej.. - zapytała.
-Nie powiedziałem o czym? - spojrzał na nią zaciekawiony i zamknął za sobą drzwi - A... o tym, co robiłem we Francji? To chyba moja sprawa...
-Tak masz rację, ale myślałam, że nie mamy przed sobą tajemnic.. - podbiegła do niego gorączkując się.
-Daj sobie na uspokojenie, ledwo Cię znam, nie jesteśmy razem, dlaczego miałbym mówić Ci o wszystkim?
-Masz rację, zapomniałam, że dzieli nas parę tysięcy lat... - westchnęła, zwiesiła głowę i poszła usiąść na łóżko.
-Poza tym tak w sumie to skąd mam mieć pewność, że rzeczywiście jesteś jakąś tam anielicą, z którą kiedyś byłem. Brzmi to jak jakieś bzdury. Jesteś kolejną paranoiczką, która chce dostać się za tron, prawda? - zmierzył ją wzrokiem.
-Nie, wiesz że tak nie jest! Dlaczego mówisz takie rzeczy! - oburzyła się, choć do oczu już napływały jej łezki.
-Mówiąc szczerze nie mam pewności. Mogłaś to wszystko wymyślić. - wzruszył beztrosko ramionami - Poza tym jesteś głupio zazdrosna, jak jakaś małolata. Nie akceptujesz moich znajomych i panoszysz się myśląc, że oczywistym jest, że chcę Cię jako swoją jedyną. To śmieszne. Pojawiasz się od tak i myślisz, że padnę przed Tobą na kolana...
-Chciałam, abyś sobie przypomniał... jeżeli nie udałoby się.. opuściłabym zamek.. - już nie potrafiła patrzeć mu w oczy.
-Jak dotąd nic sobie nie przypominam - oświadczył i podszedł do niej - Poza tym, kiedy ludzie rozmawiają, patrzą sobie w oczy. U aniołów to nie nie było obowiązkowe? Jesteś niewychowana.
-Przepraszam to moja wina, że się zdenerwowałeś.. - spojrzała na niego i uśmiechnęła się lekko w geście, aby jej wybaczył.
-Chciałbym Ci coś wyznać tak w ogóle - powiedział w pewnej chwili - Bardzo, ale to bardzo Ciebie... nie znoszę. Dzisiaj już jestem tego pewny. Znienawidziłem Cię za to, co zrobiłaś rano... to przelało czarkę goryczy. Mam dość.
-Przepraszam, przepraszam... spakuję się - Kyrie z trudem powstrzymywała łzy.
-Myślisz, że Twoje "urocze" łezki coś tu zdziałają? Pomogę Ci się stąd wynieść - chwycił ją za ramiona - Prosto do naszego stwórcy - jego dłonie przeszły na jej szyję i zacisnęły się.
-Puść.. puść... zrobisz mi krzywdę.. - próbowała oderwać jego dłonie od siebie.
-Krzywdę..? Mam zamiar Cię zabić - odparł z całkowitym spokojem - A więc Kochanie, moja Najdroższa Kyrie... patrz mi w oczy, kiedy ja będę stopniowo prowadzić Cię w stronę świata zmarłych...
-Nie chcę umierać.. Elliot, co ty robisz!? - krzyknęła najgłośniej, jak umiała, ale wyszło jej to marnie. Męskie dłonie uciskały jej gardło, stopniowo ją krztusząc. Próbowała go kopnąć, ale nie mogła dosięgnąć.
-Czy to nie piękne? Stopniowo Twoje oczy zachodzą mgłą... - zaczął szeptać jak czuły kochanek.
-Twoje też zaraz zajdą, skurwysynu! - powiedział ktoś za nimi. Kiedy zaskoczony napastnik odwrócił wzrok ujrzał identycznego mężczyznę. Prawdziwy król Noktrie przyszedł porozmawiać z Kyrie, co więcej z dużym bukietem kwiatów na przeprosiny. Teraz jednak wyglądało na to, że był na tyle wściekły, że nawet tymi kwiatami byłby w stanie zabić. - Zostaw ją! - puścił bukiet i ruszył by jej pomóc. Alvaro w geście obrony musiał puścić Kyrie, by odepchnąć od siebie Arena. Może i król był nie był siłaczem, ale pod wpływem adrenaliny wszystko mogło być możliwe. Umknął więc w ostatniej chwili przed ciosem.
Kobieta wreszcie złapała oddech.
-Aren, nie... Aren! - Kyrie się już zgubiła, zrobiła krok do tyłu zszokowana.
-To ten cholerny morderca, który podszywa się pod innych! Chciał Cię skrzywdzić... zabiję go! - zawarczał jak wściekły pies.
-Najpierw mnie złap - imitacja króla Konanu wybiegła z pokoju.
-Dopadnę i wypruję flaki! - oryginał pobiegł w ślad za agresorem.

Tymczasem w głównym holu Faust i Faun siedzieli na oknie znajdującym się na wysokości pierwszego piętra. Na oknie obok siedział wampir i popijał krew wilkołaka.
-Wygląda na to, że już jesteś pełen energii - zagadali.
-Krew dużo daje.... to, jak nektar bogów. Jednak myślę, że płyn, jakieś fajnej dziewczyny byłby lepszy - Necro już wypił wszystko, co miał.
-Więc czemu nie pójdziesz do miasta? - zapytał Faust.
-Aaa co za nuda, nic się nie dzieje... - westchnął jego duplikat.
-To chodźmy kogoś zgwałcić, albo przeprosić.. Może śmieszniej będzie - Necro zachichotał głośno.
-Przeprosić? Niby kogo? - obaj spojrzeli na niego pytająco.
-Rosę, że odebraliśmy jej apetyt. Ona musi teraz dużo jeść, bo ciężko pracuje.. - ponownie zrobił diabelską minkę.
-Może Arena? - wtrącił egzorcysta.
-Ale za co? - zapytał Faun.
-Za nazywanie go Roszpunką?
-Za to, że przez Necro się zakleszczył?
-Za to, że piszczy jak dziewczynka?
-Pomyliłeś Arena z Arielem - westchnął Faun.
-Faktycznie. Więc może za to, że powiedziałem jednej Francuzce, że Arena ma syfilis i się z nim nie przespała?
-A może po prostu powkurwiamy go dalej?
-Okej.. idziemy do niego? - zaproponował wamp.
-Ty chuju! - dobiegło do nich nagle wołanie Arena z któregoś korytarza. - Dorwę i gównem nakarmię!
-Hę? Czyżby nas usłyszał? - zapytali przybrani bracia.
-Może, ale czemu...biegnie ich dwóch..? - zapytał zdziwiony, dostrzegając z daleka. Wampiry mają dobry wzrok. - Za dużo wypiłem?
-Jeden z nich jest mordercą - wywnioskowali przybrani bracia. - Ale który?
-Złapmy dwóch.. schowajcie się - Necro zatarł rączki, odbił się dwa razy od ściany i zawisł za żyrandolem wysoko na suficie, jak nietoperz.
-Jak niby mamy się schować... zresztą i tak nas nie widzą - przygotowali się do skoku.
-Więc...-Necro nastawił się na skok. Po chwili dwaj królowie imperium w Konanie byli już tak blisko, że można było wykonać ruch. Wampir doskoczył do pierwszego, ale go nie złapał tylko zaczął biec wraz z nim. Bez problemu nawet go przegonił, był diabelnie szybki. W końcu gwałtownie zatrzymał się i podstawił mu nogę, że ofiara potknęła się i poturlała dalej. - To było dobre! - lord poklaskał mu głośno i stanął nad nim.
-Necro! Co Ty robisz, łap tego kolesia - wskazał na identycznego. - Gonił mnie i chciał zabić!
-Że co?! - drugi szatyn stanął jak wryty - Goniłem tego kurwiszona, zaraz mu wyrwę pierś!
-Teoretycznie ten uciekający bardziej pasuje na oryginał. - wtrącili się przybrani bracia.
-Co?! Niby dlaczego?! - wzburzył się ten, który gonił.
-Przez sam fakt, że uciekał - obaj wzruszyli ramionami.
-To nic, mamy dwóch. Bierzemy ich i do lochów. Posiedzą w jednej celi. Faust bierz tego urwisa obok Ciebie. Faun idź zrób popcorn. Będzie nam potrzebny przy dobrym przedstawieniu... jak zaczyna sobie serca wyrywać - chwycił najbliższego Arena za warkocz i pociągnął żeby wstał. po czym złapał go silnie za kark, jak gówniarza.
-Chyba wystarczy, że sprawdzisz krew? Znasz smak krwi Arena. - obaj złapali tego, który gonił.
-A nie lepiej się zabawić? Prawda Arusie moje? - pociągnął nosem na straconą rozrywkę.
-Sprawdź krew! - zażądał ten obok Fausta - Zobaczysz, który jest oryginalny!
-Wygląda na to, że ten jest oryginalny - stwierdzili "bracia".
-Zamorduję! - Aren poleciał w stronę Necro i rzucił się na wampira by go odepchnąć od swojego właściwego celu.
-Aren ma jaja... to niesamowite..
-Hej uspokój się, bo powiem, że ten drugi jest naszym małym tchórzliwym Arenkiem - złapał go szybko za dłoń, gdy ten chciał go popchnąć, po czym niespodziewanie ugryzł go w nadgarstek.
-A! Przecież mówiłem, że to ja jestem oryginał!
-Dobra to ten jest kopią.. albo nie, rozmyśliłem się ten - wskazał palcem na tego, którego trzymał za warkocza, chcąc jeszcze podsycić widowisko.
-Kurwa mać! - krzyknęli obaj. Jeden wyrwał warkocz i znów zaczął uciekać, a ten drugi go gonić.
-Gonimy, czy pierdolimy?
-Wierzycie, że Arena da rade, bo ja nie...To mięczak..! - krzyknął jeszcze za nim Necro.
-Więc może obejrzymy jego porażkę? - zaproponowali bracia.
-Jasne! - wampir zaczął biec za królem i jego kopią.

Aren i jego duplikat wybiegli na zewnątrz. Warczeli na siebie niczym wściekłe psy. Ich agresja względem siebie była nie do opisania.
-Zapłacisz mi za skrzywdzenie jej... - zasyczał oryginał.
-Ty? Nie rozbawiaj mnie! Jesteś żałosny! Nie dasz rady mnie nawet tknąć... - nonszalancko podszedł w jego stronę i stanął tuż przed nim. - Aren jest słaby... szkoda, że nie ma w sobie nic z Elliota...
-Skąd Ty o tym... - zasyczał.
-Jestem Kaxadit. Zapłacisz mi za wszystko, Elliot - chwycił go za policzki i spojrzał głęboko w oczy. W Arenie coś pękło. Złapał się za głowę.
-No pięknie... powiedzcie kiedy mam wkroczyć... - Necro spojrzał z niepokojem na Fausta.
-Zobacz, jak Aren sobie z tym poradzi... - obaj wzruszyli ramionami. - Może w końcu wzbudzi w sobie mężczyznę.
-Aren! - kobiecy głos rozniósł się po podwórzu. To była Kyrie, musiała też pobiec za nimi... stanęła tuż obok przybranych braci, na bezpieczną odległość.
-Zabiję wszystkich, którzy są Tobie cenni. To będzie moja zemsta, Elliot - zasyczał Arenowi do ucha jak kobra. - Od kogo zacząć, od dziewczyny? Może od wampira?
-Zostaw ich! - krzyknął wściekle, jednakże ból w przeszywający jego ciało sprawiał, że nie mógł się ruszyć.
-Której z tych osób bardziej będzie Ci brakowało? - z szyderczym uśmiechem spojrzał w stronę zebranych. - Zaczniemy od niej! - wykrzyknął śmiejąc się. Nie zwrócił uwagi na to, że przybrani bliźniacy zasłonili sobą kobietę.
-Elliot, masz zamiar mnie powstrzymać? - duplikat chwycił za podbródek prawdziwego króla Konanu. - Może coś powiesz? - zbliżył swoje usta do jego...
-Nie dotykaj mnie. - warknął Aren. Jego niebieskie oczy błyszczały teraz zielenią. Jednym zdecydowanym uderzeniem w twarz odrzucił od siebie napastnika, który zaraz podniósł się z ziemi w niemałym szoku.
Necro także był w niemałym szoku, otworzył paszczę szeroko ze zdziwienia.
-To na pewno nasz Arenek? - szepnął do wszystkich.
-Czekaj chwilę - powiedzieli - Przeżywamy tą chwilę i utrwalamy, żeby nigdy o tym nie zapomnieć.
-Budzi się - zawrzeszczało w głowie Alvaro. - Więc to jednak musi być prawda... to on. Wspaniale, cudownie! - krzyczał demon.
-Hej. - powiedział nagle Aren - Nie rozpraszaj się - wykonał obrót wokół własnej osi unosząc jedną nogę. Kopniak z pełnego obrotu odrzucił przeciwnika na parę metrów.
-Fiu, fiu... - mruknęli bliźniacy. - Zaczynamy mieć wątpliwości - przyznali.
Białowłosa, tak dokładnie nie wiedziała, kto jest prawdziwy... wiedziała jedno, musi ocalić swojego ukochanego. Wyrwała się zza pleców egzorcysty i jego kopii. Wbiegła pomiędzy dwóch mężczyzn, blokując ich.
-Proszę przestańcie walczyć! - krzyknęła niemal w rozpaczy.
Ten o zielonych oczach spojrzał na dziewczynę w milczeniu. Ten, którego tęczówka była niebieska, wyciągnął spod płaszcza sztylet. Śmiejąc się dziko ruszył na dziewczynę, by przebić jej serce. Wymierzył idealnie, pchnął... sztylet nagle zatrzymał się. Prawdziwy Aren objął dłonią ostrze nie przejmując się, że rani jego dłoń.
-Przesadziłeś. - stwierdził zielonooki i chwycił napastnika za gardło, by następnie przerzucić go za siebie - Ukryj się. - powiedział do dziewczyny.
-Ale ja... - cofnęła się trzy kroki do tyłu. W pewnym momencie dostrzegła te szmaragdowe oczy.... oczy jej ukochanego z przeszłości. Teraz widziała to bardzo wyraźnie i coś chwyciło ja za serce.... skurcz, który wywołał u niej łzy. Szklane krople spadły po jej różanych policzkach, wyglądając, jak sopelki lodu. Teraz była jak zimowa księżniczka. Biała, jak śnieg, delikatna jak lilia.
-Proszę, nie chcę żeby Ci się coś stało. Potem porozmawiamy, dobrze? - odrzucił sztylet agresora gdzieś w bok.
-Dobrze! - Kyrie odbiegła daleko po samo drzewo.
Aren odwrócił się w stronę przeciwnika, który stał parę metrów za nim patrząc na niego groźnie.
-Nadal chcę ją zabić. - uśmiech duplikatu wykrzywił się w dziwnym uśmiechu.
-A ja uwolnić tego dzieciaka z łap demona - oświadczył Aren patrząc zdecydowanie - Pamiętam Cię. - dodał. - Załatwiłem Cię wtedy, załatwię teraz.
-Aaa... Elliot, kłaniam się nisko - demon rzeczywiście pochylił się w ukłonie patrząc wyzywająco na przeciwnika. Świadkowie zdarzenia nie słyszeli treści rozmowy, więc tym bardziej gest ten zdawał się być ciekawy. W pewnej chwili ten o niebieskich oczach ruszył na przebudzającego się anioła. Elliot uskoczył zgrabnie w bok, jednakże demon w odpowiedniej chwili ruszył za nim, by w następnym momencie objąć ramieniem jego szyję i ścisnąć mocno.
-Nie ingeruj - powiedzieli bliźniacy do wampira - Robi się ciekawie.
-Buuu, ale ja tak bardzo chcę.... Dlaczego jesteście tacy okrutni! - jęknął Necro.
-Po prostu chcemy zobaczyć popisówę Arena. W końcu nie zachowuje się jak dzieciak błagający o pomoc przy zawiązaniu sznurówek.
-To mi nie wygląda, jak Aren.. - nagle odezwał się kobiecy głos obok nich.
-Rosa, co tu robisz!? - odezwał się Necro.
-Żartujesz, słychać Was w całym zamku...zaraz tu się publiczność zbiegnie... - odpowiedziała mu.
-Co im więcej luda tym gorzej. Jeszcze ktoś zginie! - wamp się ruszył wydać żołnierzom rozkazy, aby się nie zbliżali.
-Jaką ma szansę, ze nie będziemy musieli mu pomóc.. - zapytała się bliźniaków i skrzywiła się.
-Może Cię zdziwimy - spojrzeli na nią - Ale mamy wrażenie, że duże. - ich oczy o barwie deszczowych chmur zdawały się być poważne.
W jednej chwili odwrócili się za siebie, by obejrzeć stojący w gotowości oddział żołnierzy oraz wypełniony po brzegi balkon z widownią w postaci zarówno dam dworu jak i zwykłych pokojówek czy innych strażników lub ministrów. Faktycznie było ich słychać na cały zamek, skoro wszyscy zbiegli się tak szybko.
Reon dzierżył miecz w jednej i halabardę w drugiej dłoni, gotowy do boju. Ariel stał na szczycie schodów. On również nie mógł oprzeć się pokusie, by obejrzeć widowisko.
-Wszyscy oglądają, jakby przyszli do teatru... - przyuważył Faun.
-Co w tym złego? - odpowiedział mu sarkastycznie Faust.
-W sumie nic, my też przecież oglądamy.
-Jesteście pewni, że nie powinniśmy interweniować? - wampir stanął pomiędzy braćmi.
-Mamy przeczucie, że czeka nas niezłe widowisko. - zakomunikowali.
-Jakby co, to was w końcu chrzanię i interweniuję. - oświadczył krwiopijca.
-W końcu jesteś troskliwy? – orzekła Rosa unosząc nosek.
-Po prostu nie chcę być królem Konan, jasne? - prychnął i skupił się na walczących.

Demon w tym czasie ściskał mocno Arena. Liczył, że w ten sposób młodzian straci wolę walki. Dzięki nasyceniu się odpowiednią ilością dusz był w stanie bez problemu przetrzymać uderzenia anioła, który nie mógł rozwinąć swoich dawnych umiejętności, gdyż nie pozwalał mu na to ból. Kaxadit tymczasem całkowicie zdominował Alvaro i bez problemu manipulował jego ciałem.
-Chyba mówiłem, żebyś mnie nie dotykał – w jednej chwili zielonooki mężczyzna przerzucił przeciwnika przez ramię jak szmacianą lalkę.

-Pojmać go! - rozkazał Reon widząc scenę. Wskazywał na mężczyznę o zielonych oczach.
-Ten Aren jest nasz! - odkrzyknął Necro i gestem dłoni powstrzymał żołnierzy.
-Pierdolisz. - skwitował czarnowłosy. - Nasz tak nie umie.
-Niuniałem go tyle lat, może w końcu przyniosło jakiś efekt.
-Zamknijcie się, zagłuszacie odgłosy walki – prychnęła Rosa.

Gwałtowny upadek sprawił, że włosy oszukańczego Arena przybrały odcień morskiego błękitu. Demon przestał skupiać się na utrzymaniu tej postaci, więc efekt przemiany stopniowo zaczął być coraz mniej widoczny. Zbytnio jednak Kaxadit nie przejmował się tymi formalnościami. Jego celem było zabicie anioła. Powstał więc w ziemi, jak gdyby nigdy nic i otrzepał z ziemi dając znać przeciwnikowi, że rzut nie zrobił na nim wrażenia. Wyprostował dłoń przed siebie i uśmiechnął się w szyderczy sposób. Arena zaatakowała dzika fala wiatru, która odrzuciła go na paręnaście metrów w tył.
-Ok, koniec popisów – orzekł Necro i ruszył w stronę morsko-włosego mężczyzny.
-Nie wtrącaj się! - krzyknął w niego stronę prawdziwy Aren.
-Hę? - w tej chwili wampir wyglądał na bardzo zszokowanego.
-To chyba pierwszy raz, kiedy Aren nie zawołał „Necruś, ratuj!” - wywnioskowali Francuz i jego klon widząc reakcję wampira z rozdziawionymi ustami.
W pewnej chwili okolicę przeszył potworny krzyk młodego króla. Klęcząc i zginając się, kurczowo obejmował się jakby licząc, że to choć trochę zmniejszy jego cierpienie.
-Coś Cię boli? - Kaxadit udał troskę, by w chwilę potem posłać w stronę mężczyzny wiatr o sile niemalże równej huraganowi. Ziemia, piach, kamienie, wszystko zaczęło lecieć w stronę nieszczęśnika. Dodatkowo okolica zaczynała robić się coraz ciemniejsza, choć nie z winy wiatru. Parę osób uniosło głowy, by spojrzeć w niebo. Księżyc zaczął zachodzić na słońce. Nie było jednak czasu, by podziwiać to zjawisko, kiedy wokoło dziczała wichura. W końcu jednak i ona ustała, a kurz zaczął opadać. Po królu nie było śladu.
-Heh, to było proste – skomentował Kaxadit.
-Chyba nie myślisz, że już po wszystkim? - rozległ się głos dookoła. Nikt nie wiedział, gdzie znajduje się jego źródło, dopóki nie spojrzał w górę. A tam właśnie, na tle księżyca przyćmiewającego słońce stała zawieszona w powietrzu postać o białych jak mleko skrzydłach. Anioł emanował blaskiem... to wszystko sprawiło, że wszyscy otworzyli usta ze zdziwienia.
-Następnym razem chyba pomyślę, zanim go wkurwię... - mruknął do siebie Necro.
-Czyżby jednak ta bajka o Elliocie miała w sobie odrobinę prawdy? - obaj przybrani bracia chwycili się za podbródek i zamyślili.
W tym samym czasie anioł rozprostował skrzydła i wzbił się wyżej w powietrze. Demon widząc nadchodzące zagrożenie znów zaczął przywoływać wiatr, by odbić atak napastnika. W tym wypadku jednak Aren był przygotowany. Kiedy wszystko zaczęło lecieć w jego stronę, ten gwałtownie zatrzepotał skrzydłami co odwróciło kierunek wiatru. Tym razem to Kaxadit musiał się przesłonić, by nie zostać okaleczonym.
-Zacząłem powoli czuć się niepotrzebny... - Necro zaczął o czymś myśleć.
-Nie ma nad czym dumać...za blisko stoimy! - Rosa osłoniła swoją twarz od ostrego wiatru i zaczęła biec w stronę drzew. Zamek, gdyby się rozsypał, nie byłby nazbyt bezpieczny.
Nim wampir zrobił cokolwiek, spomiędzy tumanu kurzu wyleciała anielska postać - Daj mi swój miecz! - to nie byłą nawet prośba, tylko rozkaz. - I odwróć uwagę demona - dodał.
-O..kej.. - powiedział niepewnie i podrzucił mu swój miecz, po czym ruszył na wroga. Znalazł się tuż przed nim. - Chcesz się trochę zabawić z lordem wampirem? - ucichnął się, a jego oczy zrobiły się w pełni czerwone.
-Ciągnij mi druta - skwitował demon. Fakt, że wyglądał dokładnie jak Aren sprawiało, że efekt był powalający - I nie przeszkadzaj, dorośli się biją - odrzucił go powiewem wiatru.
-Umiesz tylko pyszczeć, jak Faust, a po za tym nic... - skwitował wamp. Po chwili paroma susami zaczął szybko się do niego zbliżać, aż wreszcie pojawił się 5 metrów nad nim i uderzył go gołą ręką. Demon osłonił się ramieniem. Necro złapał za te ramię i lądując za plecami przeciwnika pociągnął go za sobą, tak że ten runął na ziemię przed nim. Zanim zdążył się pozbierać generał silnie kopnął go prosto w głowę.-Zamierzam się tylko potarmosić...Aruś mi nie wybaczy jeśli Cię ubiję.. - szepnął mu do ucha, za które złapał pazurami i wyrwał drapieżnie. Na te słowa razem z "pamiątką" odskoczył daleko do tyłu.. czekając, co zrobi jego panicz.
-Zdychaj! - krzyknął wściekle demon po czym uniósł dłoń w jego stronę. Necro został zasypany gradem ostrych kamieni, które raniły jego ciało.
-Właśnie o to chodziło - dobiegło nagle to ich uszu. Demon odwrócił głowę i spojrzał prosto na anioła lecącego w jego stronę, z przygotowanym mieczem. Kaxadit zdecydował się wykonać ten sam ruch, co wcześniej Aren. Złapał za ostrze, przez co atak został odparowany. W tej chwili Aren zmuszony został puścić miecz i wzbić się w powietrze. Kax skorzystał więc z okazji i chwycił rękojeść miecza. Wycelował dokładnie w oślepionego kurzem wampira. Ostrze miało przebić szyję na wylot. Rzucił z gwałtownym rozmachem. Prawie trafił, jednakże w ostatniej chwili interweniował anioł popychając wampira na ziemię.
-Żeby potem nigdy nie było, że Ci nie pomogłem! - uprzedził Aren do Necro. Miecz znów był w jego rękach.
-Przestań bawić się ze mną w berka, Elliot! - krzyknął wściekle demon. - Przyjdź tu i walcz!
-Z dziką chęcią! - dobiegło do niego z góry. Kaxadit uniósł głowę i spojrzał na przeciwnika, zamiast uciec. Ostrze obosiecznego miecza przeszyło jego czoło.
-Ostro.... to nie może być Aren - wamp otrzepał się z piasku.

Walka zdawała się dobiegać końca. Mimo to demon nadal szarpał się chcąc pokonać największego przeciwnika. Uniósł więc dłoń, by wywołać swój ostatni huragan. Nim to jednak zrobił, anioł chwycił jego nadgarstek i przebił dłonią pierś. Coś czarnego jak atrament, gęstszego niż krew zaczęło wypływać z jego ciała.
-Tego chłopaka nie dało się już uratować - szepnął anioł w żalu. Sprawiając demonowi okropne męki, zaczął zagłębiać dłoń w wnętrznościach przeciwnika. W końcu dotarł do swojego celu i zmiażdżył to. Z demonicznej powłoki zaczęły ulatniać się blade światła.
-Dusze pożartych - stwierdził Faust oglądając uważnie sytuację.
Z ciała pokonanego dobył się dziki, nieludzki wrzask ogłaszający koniec bitwy. Aren oddalił się od swojego przeciwnika, który bezładnie opadł na ziemię. On sam zaś, jak liść za powiewem wiosennego wiatru, zaczął unosić się w powietrze. Skrzydła zaczęły stopniowo znikać, a białe puszyste pióra tańczyć z powietrzem po całej okolicy.
-Romantycznie, prawda? - Rosa spojrzała na wirujące pierze, które z gracją spadało na podłoże.
-Hej żyjesz tam?! - Necro zawołał do króla. Zastanawiał się kim teraz jest, czy ta samą osobą, którą był?
Wampir, dzięki swojemu świetnemu wzrokowi ujrzał lekki uśmiech na twarzy anioła. Skrzydła całkiem się rozpadły. Wtedy właśnie król zaczął bezładnie lecieć w kierunku ziemi.
Necro, ani chwili się nie namyślał. Ruszył i złapał go bez problemu, jak spadającą księżniczkę... na ręce. Po czym uśmiechnął się do niego. - Piękny ending, co powiesz swojemu wybawcy?
Nie dostał jednak odpowiedzi. Ciało Arena zdawało się być bezładne, jakby był martwy. Po chwili jednak jego klatka piersiowa zaczęła unosić się lekko.
-Aren! Obudź się... - nagle złapała go w pasie Kyrie.
-Jest nieprzytomny, powinien odpocząć... w końcu został bitewnie rozprawiczony - Faust wzruszył ramionami. - Ej Remuno, walka skończona, dusza Twojej princessy na pewno wróciła na miejsce!
-Pójdę sprawdzić! - uszczęśliwiony Reon, jednak pełen obaw pobiegł do swojej lube.
Necro położył Arena na ziemi. - Zrób coś żeby się obudził... - powiedział do Kyrie.
-Ale co? - dziewczyna spojrzała na wampa szukając w jego oczach sposobu.
-Najpierw go pocałuj, jak nie podziała weź kija i walnij go w brzuch.. - podał jej jakąś gruba gałąź.
-Na pewno? - zapytała.
-Zaufaj mi.. - wampir mrugnął okiem.
Kyrie zniżyła się do mężczyzna z warkoczem.
-Proszę zbudź się... - położyła swoje delikatne usta na jego, delikatnie go całując, ofiarując mu swoją całą miłość. Ale chwilowo nic...odeszła od niego na krok, chwyciła gałąź i uniosła ją do góry zamykając oczy.
-Nie powinnaś tego robić - jeden z identycznych przybranych bliźniaków chwycił za gałąź, a drugi wziął nieprzytomnego króla na ręce.
-Przez przypadek mogłabyś mu zmiażdżyć jakiś ważny narząd - wyjaśnił Faun.
-Nie słuchaj Necro w chwilach, kiedy mówi o biciu innych ludzi - dodał Faust.
-Ale ja chciałam tylko... - kobieta poczerwieniała. Teraz do niej doszło, że mogła zrobić mu coś niefajnego.
-Eeee nie słuchaj ich! Konańczycy są z żelaza! Dobry łomot, każdego ocuci! - zaśmiał się wamp.
-Znamy inny sposób - Faust położył Arena na podłogę.
-Gotowy? - zapytał Faun.
-Jasne. - uśmiechnął się egzorcysta. I wtedy krzyknęli razem:
-Na wszystkich bogów! Necro! Nie umieraj!
-COOOO?! - Aren zerwał się z ziemi jakby leżał na rozżarzonych węglach. - Gdzie?!
-Bardzo śmieszne.... - westchnął wampir z heterochromią.
-Tak się ciesze, że się ocknąłeś - Kyrie rzuciła mu się w ramiona. - Tak się ciesze, że nawet nie będę zazdrosna o pana Necro... - dodała.
-Ale.. e... o co chodzi? - zapytał zdezorientowany i rozejrzał się po wszystkich. Wtedy też okazało się, że nie wszystko, co związane z aniołem, zniknęło. Jedne z jego oczu nadal miało barwę zieloną.
-No i się narobiło. - mruknął Faun.
-Tak się dzieje, jak ktoś chce się upodobnić do swojego idola - wymownie zerknęli na wampira.
-Hej Aren dlaczego masz.... kolorowe oczy? - generał zapytał prosto z mostu.
-Zielone oczy, szmaragdowe... miał Elliot... - wyjaśniła Kyrie.
-Czujesz się jakoś specjalnej? - dopytał krwiopijca.
-Mam kolorowe oczy? - spojrzał na nich z niedowierzaniem.
-Skoro wampir z kolorowymi patrzałkami oznacza katastrofę własnego rodu, to co może oznaczać król-anioł z kolorowymi oczami? - zaciekawił się Faun.
-Rozpierdol połowy planety - wyjaśnił krótko Faust. - Albo przynajmniej całego państwa.
-Albo, że Elliot budzi się... - zauważyła Rosa, która nie podchodziła za blisko.
-To znaczy, że mój ukochany będzie wkrótce świadomy? - Kyrie uśmiechnęła się.
- A ja stracę Arenka... - mruknął Necro pociągając nosem.

-Necro, czy Kyrie... - powiedziała do siebie czarnowłosa.
-Ale ja chcę być nadal sobą! - sprzeciwił się Aren.
-Nie sądzę, żeby twoje dawne "ja" przejęło całkowitą kontrolę - wtrącił egzorcysta - Co najwyżej możesz mieć podwójną osobowość.
-Eeeh... chcę odpocząć - Aren zawiesił głowę.
-No to podnieś się i idź do łóżka... - wampir mu burknął.
-Ja pomogę!-zaoferowała się Kyrie, próbując mu pomóc wstać.
-A ty Rosa nawet nie próbuj..! - wtrącił blondyn o wampirzym pochodzeniu.
-O co Ci znowu chodzi..? - spojrzała na niego pobłażliwie.
-O to, że nasz bohater ma za dużo poświęconej uwagi... - odpowiedział jej ze śmiałością.
-Głupi zazdrośnik.. - błękitnooka skwitowała jego postawę.
Aren wstał, choć jego nogi trzęsły się jak galareta.
-My Ci pomożemy - stwierdzili egzorcysta i demon. Wzięli monarchę na swoje barki i zaczęli prowadzić. Dopiero teraz król zobaczył, ilu ludzi patrzyło na jego wyczyn. I jak wszyscy zaczęli wiwatować.

Twórcy: Aren, Alvaro, Kyrie, Necro, Rosa, Faust, Faun, Reon